Ideja o Plavoj zastavici je rodjena 1986. godine u Francuskoj, gdje je nekoliko obalnih opstina dobilo ovaj simbol zahvaljujuci rezultatima u tretmanu otpadnih voda i kvalitetu vode za kupanje. Naredna, 1987. godina je bila Evropska godina zivotne sredine, kada je Fondacija za ekolosku edukaciju u Evropi (FEEE) prezentovala koncept ove kampanje, koju je Evropska komisija prihvatila kao jednu od aktivnosti na polju zastite zivotne sredine u Evropskoj Uniji.
U vise navrata kriterijumi su se mijenjali i dopunjavali, a sledeca revizija uslijedice 2006. godine.
U prvoj godini kampanje u deset zemalja 244 plaza i 208 marina bilo je obiljezeno Plavom zastavicom, da bi taj broj nakon devetanaest godina narastao na preko 3000 lokacija.
U pocetku je to bila iskljucivo evropska kampanja koja je od 2001. godine presla i na druge kontinente - primjenjuje se u Juznoj Africi, 6 karipskih zemalja i na Novom Zelandu.
Porodici drzava sa Plavom zastavicom ove godine se pridruzuju Maroko, Kanada i Poljska, a u pilot fazi su Rumunija i Rusija.
Oznaku Plava zastavica dodjeljuje medunarodni ziri, a na predlog nacionalne komisije ito za jednu sezonu. Ukoliko se tokom sezone promjene uslovi na plazi ili marini, Plava zastavica moze biti povucena privremeno ili trajno.

Dodjeljivanje Plave zastavice zasniva se na ispunjavanju kriterijuma iz cetiri oblasti: kvalitet vode, ekolosko obrazovanje i informisanost, ekoloski menadzment i bezbjednost i usluge.

Za plaze je potrebno ispostovati 27 kriterijuma , od kojih 22 moraju biti potpuno (imperativno) ispunjeni, dok se 5 kriterijuma preporucuju da budu ispunjeni kako bi plaza usla u proces ocjenjivanja i dobijanja Plave Zastavice.
Kod marina je broj kriterijuma manji, ukupno 22 , od cega 18 imperativnih i 4 preporucujuca.